عشق

 حیرانی این تن عریان و کاش هایی      محال که نگویم     برتر از گفتن است 

باز هم غم تو بد جوری به اندک جانی که دارم افتاده .................... مثل خوره پوست

و گوشتم را قطعه قطعه می کند و می خورد ..به یاد می آورم لحظه ی آخر را .... زمانی که

نامردانه و ظالمانه مرا از پیش خود راندی و هیچ نگفتم ...خوره ای در جانم افتاده ....... دست

نمی کند از این زباله دانی سیاه تنم ..و تنها دردی که وقتی به سراغم می آید حتی نمی

شود کمک خواست.. نمی شود فریاد زد .. نمی شود گفت ... و نمی شود شنید .. بی

سرانجام به سراغ سیگارم می روم ....ناراحتم و به امید سکوت دود سیگار که

مرا به یاد خودم می اندازد لحظه ای را با او سر می کنم.... ناگهان

 سیگارم عکست را برایم تداعی میکند  آری او نیز انگار

 قاصدک تنهایی من شده و حتی این

جمله ها به شکل قلب

در آمده اند

                                                    کمک